Een herseninfarct op 11-jarige leeftijd: het verhaal van Marion

Marion, 46 jaar, woont in Slagharen samen met haar partner en hun dochter Merel. Ze groeide op in Dedemsvaart, samen met haar ouders en haar zus. Leren kostte haar weinig moeite en ze had het erg naar haar zin op de basisschool. Naast school sportte Marion graag: gymnastiek was haar lust en haar leven. Al met al had Marion een fijne, onbezorgde jeugd. Tot die ene dag in oktober 1991. Na schooltijd ging ze samen met haar vriendinnen naar de gymzaal. Ze viel daar op de stoep en vanaf dat moment veranderde alles.

Een gewone dag die alles veranderde

Een herseninfarct, op 11-jarige leeftijd, bleek de oorzaak. Meteen voelde zij zich vreemd en raakte buiten bewustzijn. Marion: “Ik voelde me heel gek, alles draaide en ik had zo’n hoofdpijn. Alles leek niet echt; droomde ik?”. De ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ze haar rechterarm en -been niet meer kon bewegen. Opeens lukte praten ook niet meer. Er volgde een intensieve revalidatieperiode.

Knokken om weer vooruit te komen

Na haar herseninfarct begon voor Marion, toen nog maar een kind, een pittige tijd. Marion deed elke dag haar best om weer een stukje vooruit te komen. Ze miste haar ouders en zus en voelde zich de eerste weken vaak verdrietig, maar ze zette door. Marion: ''Na een paar weken had ik mijn draai gevonden en wilde ik hard knokken om er weer bovenop te komen. In het revalidatiecentrum kreeg ik onder andere fysiotherapie, logopedie en ergotherapie en ik kon er zelfs paardrijden. Wat een geluk, want dat deed ik altijd graag.” Marion leerde weer praten, wat ontzettend fijn was. De kracht in haar rechterarm en -hand kwam niet terug en ook haar rechterbeen bleef verminderd belastbaar. Marion vond hier haar weg in.

De wens om moeder te worden

Toen op latere leeftijd werken niet meer lukte, begonnen Marion en haar partner na te denken over hun kinderwens, want ze wilden heel graag ouders worden. Na navraag in het ziekenhuis kregen ze de bevestiging dat een zwangerschap in Marion haar geval gelukkig verantwoord was. In oktober 2013 werd hun dochter Merel geboren; een onbeschrijfelijk moment van trots en geluk. De opvoeding en verzorging van Merel met één hand verliep goed, iets waar Marion zich vooraf bewust en zorgvuldig op had voorbereid. Alles leek prachtig voor elkaar, huisje, boompje, beestje. Maar Marion bleef héél erg moe. Ze ging keer op keer naar de huisarts, maar kreeg nooit echt antwoord.

Zie je nou wel, ik ben niet gek!

Op Google ging Marion zelf op zoek en typte ze in: “herseninfarct en vermoeidheid”. En daar stond opeens het antwoord: de onzichtbare gevolgen van hersenletsel! “Zie je nou wel, ik ben niet gek!”, dacht Marion meteen. Via via kwam Marion terecht bij InteraktContour. Daar werd bevestigd en verduidelijkt dat alles wat ze gelezen had op internet klopte: overprikkeling en vermoeidheid horen bij haar hersenletsel.

Binnen het behandelprogramma Hersenz leerde Marion hoe haar brein werkt, hoe ze haar energie beter verdeelt en hoe belangrijk mildheid voor zichzelf is. “De begeleiding die ik nu nog steeds krijg na de behandeling geeft me rust en inzicht: een veilige plek om te kunnen ventileren en echt gehoord en begrepen te worden, in een blijvende wereld van onbegrip. Ik heb deze veiligheid nog steeds nodig, om alles aan te kunnen wat er op mijn pad komt”, vertelt ze.

De onzichtbare klachten vindt Marion het lastigst. “Prikkels van alledaagse drukte, geluid en zelfs gezelligheid kosten mij veel energie. Toch ben ik heel trots op wie ik ben en op mijn gezin.” Marion zet zich nu in als ervaringsdeskundige. “Ik wil graag bijdragen aan herkenning en begrip, zodat anderen sneller gezien worden.”